Gitmek ne kadar süreli bir durgunluktur? gitmişsin gibi gözüktükten ne kadar sonra aslında ilk adımı atarsın? bilmiyorum. bedenimin gittiği yerlere ruhum hep geç varıyor sanki. kalakalıyor bir noktada... uzaktan bakıyor bedenimin ulaştığı yere. bedenim neredeyse, benliğim de orada sanıyorlar. bense, parçalara bölünmüş ruhumu, oradan buradan toparlayıp gitmeye/gelmeye, ama en çok da varmaya çabalıyorum.
ya bir önceki, ya bir sonraki günün ruhsal araştırmasında buluyorum kendimi.herşeyi silip sıfırdan başlamak mümkün olsaydı, dili yok edip, tekrar yaratmak ve birer birer öğrenmek... o zaman yarışın bitmesine yakın, bu kadar geriden geliyormuşum gibi hisseder miyim?Koştuğum yönü değiştire değiştire,etrafımda dönmeye başladım. şaşırdım sanki başlangış ve bitiş çizgilerini. çokluğum yokluğuma yol açmadan gözlerimi kapatıp durucam. durucam ki gidebileyim.
